Burjuvazinin
Cumhuriyeti Kendini Tekrarlıyor
Adana Demiryolu İşçileri Grevi 10.08.1927
NOt: Bu makale Ocak 2017'de yayınlanmıştı. Bazı yerlerini çıkardım. Bunu, bugün tek adam ve tek parti rejmi olan Kemalizmi, bu güünün faşist Erdoğan rejmine alternatif gösterenlerin, neyi savundukları daha iyi kavranmasına yardımcı olmak için tekrar yayınlıyorum. Dünün faşizmini "ilerici" gösterenler, bugünün faşist rejmine karşı tutarlı mücadele yürütemezler!
Yusuf
KÖSE
Gazeteci
Zekeriye Sertel, o günlerde estirilen terörü (13 Nisan 1925) şöyle
anlatıyor:
“Memlekette
bir terör havası esiyordu. Biz ne rejime düşmandık, ne de
doğrudan doğruya günlük politikayla uğraşıyorduk. Onun için
bu fırtınanın bize kadar geleceğini sanmıyorduk. İşimize devam
ediyorduk.
“Fakat
bir gün akşam üzeri eşimle birlikte beş yaşındaki yavrumuzu
alarak Gülhane Parkı’na gittmiştik. Bir ağaç altında
yavrumuzu seyrederken konuşmaya dalmıştık. Birden karşımıza
bir polis dikildi ve beni polis müdürlüğünden istediklerini
bildirdi. Bu davetin önemini o anda anlamadım.
“-Peki,
dedim, çocuğu eve bırakalım, gelirim.
Polis
güldü:
-Öyle
değil efendim, dedi. Şimdi beraber gitmemiz lazım.
“O
vakit anladım. Terör bana kadar ulaşmıştı. Karımı ve çocuğumu
parkta bırakarak polisle birlikte müdürlüğe gittim. Beni derhal,
bir odaya aldılar. Kapıyı kapadılar. Hiç bir şey sormadılar,
hiç bir şey de söylemediler. Niçin tutulmuştum, ne olacaktım,
hiç bir şey bilmiyordum.”
TC’nin
dünü ile bugünü arasındaki benzerlikleri yeni kuşak
bilmeyebilir, ama araştırırsa kolayca öğrenebilir.
Türkiye
Cumhuriyeti kendini tekrarlıyor. AKP iktidarı boyunca yaşanan ve
yaşadıklarımız, TC açısından yeni bir olgu değildir. Bunlar
daha önce Cumhuriyetin ilk kuruluş yıllarından 1946 yıllarına
kadar neredeyse birebir ya da benzer şekilde yaşanan olaylardır.
Sadece, mekan aynı, zaman farklı. Devlet aynı devlet. Burjuvazi,
ortağı feodal toprak ağalarını sırtından atıp tek başına
egemenliği ele geçirmiş. Bugün, sanayi-finans burjuvazisinin
bütünüyle egemen olduğu has burjuva cumhuriyeti var karşımızda.
Türkiye
ve Kürdistan halkları, bugün yaşadıklarını dün de yaşadı.
Bütün anti-demokratik uygulamalardan tutunda faşizmin her türlüsü,
katliamların, kırımların, sürgünlerin, asimilasyon-inkar
politikalarının en vahşileriyle karşı karşıya kaldı. Biraz
sonra örneklerini vereceğim, dün ile bugünün benzerliklerin
arasındaki tek fark, birincisi “vatan-millet-sakarya” adına
yaparken, AKP bu söylemlere, “toplumun yaşam biçiminin
islamlaştırılmasını” eklemiştir. Kısacası, egemen sınıflar,
dönemlere uygun olarak, ihtiyaç duydukları ve koşulların
dayattığı sloganları ileri sürmüşlerdir,
Bugün
demokrat kesilen birçok liberal yazar ve entellektüellerimiz,
1925-1945 arasındaki faşist uygulamalara gerekçe olarak
“cumhuriyet yeniydi” kılıfını getirirken, günümüz AKP’si
ise “yeni Türkiye” adı altında faşist islamcı bir yönetimi
egemen kılmanın savaşını veriyor. İslamcı-faşist yönetimi
pekiştirmek için anayasa değişikliği adı altında, her türlü
despotizmi uygulamaktan kaçınmıyor.
TC’nin
kuruluşu ve resmiyet kazanmasından sonra, yani kemalistlerin
iktidarı sağlamlaştırmalarınin peşinden uyguladıkları rejmin
adı faşizmdi. Bütün örgütlenmeleri, yasaları ve uygulamaları
o dönem Avrupa ülkelerinde güçlü bir şekilde esen faşizm
rüzgarını kendilerine örnek almışlardı.
Kemalistler,
yanı başlarında 1917 Rus Ekim Devrimi’ni örnek alacaklarına,
Avrupa faşizmini, Türkiye ve Kürdistan topraklarına
getirmişlerdir. Oysa, Kurtuluş Savaşı sırasında en büyük
desteği ise Bolşevikler’den almışlardır.
Şeyh
Sait İsyanı bahane edilerek, “Takrir-i Sükun Kanunu”nu
(Huzurun Sağlanması Yasası) çıkardılar. Bu yasanın en temel
özelliği; Hükümete, “huzuru sağlamak” amaçlı, her türlü
olağanüstü yetkiyi vermiş olmasıydı. Yani, bütünüyle
anti-demokratik ve faşist uygulamaların yaşama geçirilmesi
amaçlıydı. Aynı bugün Erdoğan’ın Kanun Hükmünde
Kararname’leri (KHK) gibi. Dün, bugün olduğu gibi yüzden fazla
üniversite ve buna denk düşen bugünkü gibi binlerce akademisyen
olmadığı için, bugünkü gibi bir akademisyen kırımının
olanağı da yoktu. Ayrıca, o dönemde komünistlerin dışında
demokrasiyi savunan kesimlerde yoktu. Ülkenin burjuva birikimi
oldukça azdı. İşçi sınıf ise nicelik olarak yeni yeni
güçlenmeye başlamıştı.
Mahkemeler
ise, bugünkü gibi “bağımsız” ve “tarafsız”dı(!) Yani,
hükümetin emrindeydiler. Hükümet ne derse “bağımsız ve
tarafsız yüce mahkemeler” adaleti (!) derhal yerine
getiriyorlardı.
Uğur
Mumcu’dan tutunda günümüze kadar bir çok kemalist, bu mahkemeyi
“devrim mahkemeleri”, kararları ise, oldukça “adil ve
demokrat” olarak lanse ettiler. 1937-38 Dersim’de katliam yapan
Türk devletini “demokrat ve adil” buldukları gibi.
Kemalist
Rejim, 1925-1945 arasında da hiç bir muhalefete göz açtırmadı.
Kürtlere, azınlıklara ve komünistlere savaş açtılar.
Alevilerin tüm ibadet yerlerini yasakladılar. Aleviler üzerindeki
bu yasaklar hala uygulanmaya devam etmektedir. “islam dışı”,
“ucube” vb. adlar altında dıştalanmaktadırlar.
1920-1940
arası Kürt ayaklanmaları kanlı bir şekilde bastırıldıktan
sonra, toplumu Türkleştirmek, tekleştirmek ve dizayn etmek için
yeni bir düşman gerekliydi. Bunlar Nazilerden ithal edilen
Yahudilerden başkası olamazdı. Yahudiler, “Türk olmadıkları”
gibi, “müslüman”da değillerdi. Toplum, uzun bir süre “Yahudi
düşmanlığı” ile oyalanabilirdi. Milli Şef İnönü
temsilciliğinde Türk egemen sınıfları aynen öyle yaptı.
Ayrıca, Türk egemenleri soykırıma ve azınlık mallarına el
koyma konusunda tecrübesiz de değillerdi.
1915’lerin
devamı olarak, 1920’lerden başalayıp 1970lere kadar Hıristiyan
ve diğer azınlıklardan ülkeyi adeta temizlediler. İnsanları
yüzyıllardır yaşadıkları kendi topraklarından kovdular,
kaçamayanları, gitmeyen ve gidemeyenleri katlettiler. Düşünsel
yapısıyla olduğu gibi fiziksel yapısıyla da Hitler özentili
olan Başbakan Şükrü Saraçoğlu başkanlığında ve İnönü
tasdikli, 1942 yılında “Varlık Vergisi Kanunu”nu (Nazilerin
Yahudi politikasının benzeri) çıkardılar.
Ülkedeki
azınlık uluslara mensup insanları toplama kamplarına
doldurdular.
Bütün burjuva basını, “stokçu ”, “yolsuzluk yapan”,
“vurguncu”, “kaçakçı”, “vatan haini Yahudi” vs. vs.
manşetleriyle çıkıyordu. Göbbels’in gazete manşetleri olduğu
gibi kemalist tek adam rejminin basınında da yer alıyordu.
Gazetelerin ilk ve son sayfasına kadar “pis Yahudiler” hakkında
haberlerden geçilmiyordu.
O zamanın gazeteleri, “Yahudileri” öne çıkarsa da, 1942
Varlık Vergisi Kanunu, Ermeniler, Rumlar, Yahudiler ve diğer
müslüman olamayan azınlıklara ve az sayıda “müslüman”lara
uygulanmıştır.
Nazilerin
yolunda giden hükümet, yoğun bir Yahudi aleyhtarı kampanya
başlattı. Bugün AKP yandaşı medyanın muhaliflere karşı
başlattığı kelle avcılığı kampanyasını, dünde CHP yandaşı
medya (baştada bugünün Cumhuriyet Gazetesi) Kelle avcılığı
başlatmıştı. 1925-1938’lerde “şaki (Kürt) kelle avcılığı”
yapanlar, Avrupa’da Nazizmin egemen olmasıyla, Yahudi ve diğer
azınlıkların kellelerini istiyorlardı. Dünün Milli Şefçi
(İnönü) ve tetikçi Cumhuriyet Gazetesi, bugünün Reisçi
(Erdoğan) tetikçi Akit, Sabah, yeni Şafak vb. Gazeteler... O
dönemin Cumhuriyeti ile günümüzün Akit’in karşılaştırın,
pek bir fark göremezsiniz. Ayrıca, Nazilere ve İtalyan
faşistlerine yapılan övgüler ve işgallerinin övücü sözlerle
süslenmesi ise, burjuva riyakarlığının ve yalanlarının ne
denli dibe vurduğunun tarihi örnekleridir.
1925-1946
arası hiç bir muhalif gazeteye yaşam hakkı tanınmamıştır.
1925 yılında Şeyh Sait İsyanı’nı “gerici” diye
bastırılmasını onaylayan, “Aydınlık, Orak Çekiç ve Bursa’da
çıkan “Yoldaş” dergileri, kapatılmaktan kurtulamamışlardır.
Ayrıca, hükümetin izni dışında çıkan tüm gazeteler,
ilerici-gerici hepsi kapatılmıştır. Bu konuda, şu söylenebilir:
Dünün yasak ve sansürleri bugünde devam ettirilmektedir.
Kelle
Avcısı gazetelerin yanı sıra, kelle avcısı “şair”lerde
vardı. Aynı bugün olduğu gibi. Her dönem kendi sanatçısını,
gazetecisini, entellektüelini vb.de yaratır. Sanıldığı, ya da
gösterilmeye çalışıldığı gibi, faşizm, öne çıkarılan
“soytarı kılıklı bir diktatörün” işi değildir. Başta
egemen sınıflar olmak üzere egemen sınıfların sömürüsünden
pay almak isteyen toplumun ileri çıkan önemli bir kesimin ortak
hareketidir.
“Kelle
İstiyorum! Ben ki bir tavuk bile kesilirken bakamam; karıncaları,
sinekleri öldüremem, kelle istiyorum. Yumruklarım sıkılmış,
dişlerim kısılmış, at meydanında kazan kaldıran yeniçeriden
daha hiddetli bir sesle kelle istiyorum, vurguncunun kellesini!
Onun,
mülevves (pis) kafasının bir çürük kavun gibi önümde
yuvarlandığını görsem ferahlıyacağım. Onun, iğrenç
vücudunun boş bir çuval gibi karşımda süründüğünü görsem
rahatlıyacağım. Böyle, dünyayı sarmış bir ölüm kalım
mücadelesi içinde ben, vurguncuya karşı merhamet tanımam, şefkat
tanımam, adalet tanımam, kanun, nizam, usul, hiç bir şey tanımam!
Bence onun cezası, para değil, hapis değil, dükkân kapamak
değil, neyif (sürgün) değil; müsadere, yağma, falaka, işkence,
zindan veya ölüm olmalı!” (Orhan Seyfi Orhon)
„Sinek“
öldüremeyen bu cellad kılıklı “şair”, Yahudi kanı içmekten
zevk alacak denli ırkçılaşmıştı. 1950-1960 Demokrat Parti
dönemi olsun ve askeri cuntalar dönemi olsun, her faşist ve
baskıcı dönem kendi yandaş yazar-çizerlerini ve Cem Küçük
vb.leri gibi tetikçilerini yaratmıştır.
Göbbels’in
öğrencilerinden Başbakan Ş. Saraçoğlu, “Devrim Kanunu”
olarak adlandırdığı Varlık Vergisi kanunu uygulamaya sokulduğu
günlerde şunları söylüyordu:
“Biz
Türküz, Türkçüyüz ve daima Türkçü kalacağız. Bizim için
Türkçülük bir kan meselesi olduğu kadar ve laakal (en az onun
kadar) bir vicdan ve kültür meselesidir. Biz azalan ve azaltan
Türkçü değil, çoğalan ve çoğaltan Türkçüyüz ve her vakit
bu istikamette çalışacağız!”
1942
“Varlık Vergisi” temizliği yetmeyince 1955’te 6-7 Eylül
yağmasını yaptılar. Bu kez Rum’lara yöneldiler ve onların
mallarını yağmaladılar. Katliam, yağma ve kırım burjuva Türk
egemen sınıfların “alamet-i farika”sı olmuştur.
CHF’den
AKP’ye Uzanan Tekçi Faşizmin Yolu
CHP
(Ozaman, Cumhuriyet Halk Fıkrası –CHF-ydı. 1935 yılından sonra
CHP oldu.) 1927 yılında yaptığı tüzük değişikliği ile,
ülkenin yönetimi; Fıkra Başkanlık Divanı’na
devr edilmiştir. Yani, devlet parti devleti olmuştur. O süreçte
Türk egemen sınıfların buna gereksinimi vardı. Hem palazlanmak
hem de demokratik koşulları ve olanakları yok ederek sermaye
birikimi sağlamak için, tek parti diktatörlüğü onlara uygundu.
Ayrıca, Avrupa’da da böyle bir gelişme vardı. 1922 yılında
Mussolini İtalya’da başa gelmişti ve Almanya’da ise Hitler
güçleniyordu. Yani, bugün AKP politikaları karşısında,
“kaygıyla izliyoruz” yarım ağızlı demokrasi vurguları,
dünün Avrupasında yoktu. Çoğu faşist ya da faşzime teslim
olmak üzereydiler.
CHP’nin
tek partili ve tek şefli partisinde olduğu gibi AKP’nin de tek
şefli partisinde (ve aslında ülkede tek bir parti var. Çünkü
HDP’yi baskı ve tutuklamalarla işlevsiz hale getirdiler. Diğer
burjuva partiler ise tek bir parti gibi hareket ediyorlar)
liderler, tanrı tarafında, “milleti ve “ümmeti kurtarmak”
için gönderilmişlerdir. Kitlelere bu empoze edilir. İtalya’da
Duçe (Mussolini), Almanya’da Führer (Hitler)’de kurtarılmayı
bekleyen ulusa tanrı lütuflarıydı.
AKP’nin
yandaş medyası, Erdoğan’la yatıp-kalkıyor. İslam ümmetine
tanrı tarafından peygamber olarak gönderilmesinden tutunda
“Türk’ün gücünü bütün dünyaya göstermek içinde tek
şanstır.” Vs. vs. bütün gerici ve faşist nitelemeler Erdoğan
üzerine sıralanarak, kitlelere “kurtarcı” olarak gösterilmeye
çalışılıyor.
Bugün
Erdoğan’a dizilen mehtiye ve “kurtarıcı” sıfatlar, dün M.
Kemal ve İnönü için, 1950-1960 arası ise Menderes-Bayar ikilisi
için sıralanmıştı.
Ve
bugün, AKP’nin Erdoğan’ı “Milli Reis” yapmak için Anayasa
değişikliği yapması ile M. Kemal ve İnönü’nün tek kişi ve
tek parti (1925-1946) dönemlerinin benzerlerinin yaşandığı daha
net görülebilir.
M.
Kemal’in CHP adına milletvekillerini belirlediği Tamimleri;
“Aziz
Vatandaşlarım,
Cumhuriyet
Halk Fırkası namına bütün memlekette Türkiye Büyük Millet
Meclisi azalığı için mebus namzedi olarak tesbit ettiğim zevatın
heyeti umumiyesini ıttılaınıza arzediyorum. Her vatandaş için
yeni devrede beraber çalışmağı münasip gördüğüm
arkadaşların heyeti umumiyesinin birlikte görülmesini faideli
addettim. Bunlardan her dairei intihabiyeye tefrik edeceğim mebus
namzetlerini ayrıca imzam tahtında arzedeceğim. Gazi Mustafa
Kemal,H.M.: 31 Ağustos 1927“
„Aziz
Vatandaşlarım!
İntihabat
(seçimler. YK) neticelendi. Cumhuriyet Halk Fırkası namına takdim
ettiğim namzetler memleketin her tarafında aziz vatandaşlarımın
müttefikan umumi tasvip ve intihabına mazhar oldu. Aziz
vatandaşlarımın tezahuratındaki asil manayı yüksek mesuliyet
hissile ve lâyıkıle ihata ediyorum. Gazi M. Kemal“
Bunları
kısaca buraya almamızın nedeni, bugünkü dönemi faşist
diktatörlük olarak görüp, dünkü dönemi „demokrat“
görenlerin ikiyüzlülüğünü ortaya koymak içindir. Birinci
dönem „laiklik“ adına yapılırken, bugünkü dönem ise
„islamlaşma“ adına yapılmaktadır. M. Kemal ölünce yerine
milli şef olarak İnönü geçmiştir. Politika ise aynı kalmıştır.
Tarih
tekerrür etmiyor, ama, burjuva cumhuriyetinde, burjuvazi, ülkeyi
aşağı yukarı aynı yöntemlerle yönetiyor. Bu tür yöntemler,
kitlelerin bilinçlerinin bulandırılmasında önemli rol oynuyor.
AKP’nin
18 maddelik anayasa değişikliği de, aynı CHF’nin uygulaması
gibidir. Oradan örnek alınmaktadır. Tek parti ve tek şef
yönetimi. Kriz içindeki burjuvazinin, kriz süresince ülkeyi
yönetme yöntemlerinden biridir. Kendi faşist tarihine toz
kondurmayan CHP’nin AKP’ye karşı “mücadelesi” ise, gece
mezarlıktan geçerken ıslık çalmaya benziyor.
M.
Kemal, kendine “izmir Suikastı” gerekçe göstererek, elindeki
yetkileri dahada güçlendirerek bütün muhalifleri elimine
etmiştir. Erdoğan’da, “FETO”cuları gerekçe gösterek, aynı
yöntemi izlemektedir. Ve böylesi süreçlerde, ülke “vatan
haini” bolluğundan geçilmez olur. Yandaş gazetelerin tümü
“vatan haini avcılığına” çıkarlar.
Kemalistler
döneminde de “vatan hain”leri boldu, bugünde “vatan hainleri”
boldur. Cumhurbaşkanını, başbakanı ve de diğer devlet
yetkililerini eleştirmek “vatan hainliği” ile eşitlenmiştir.
Her iki dönemde de bunun örnekleri yığınladır. Bugünkü
örnekleri günlük yaşadığımız için çoğu kimseye yabancı
gelmez. Ancak, dün çok gerilerde kaldığı için, o günün
anti-demokratik ve faşist uygulamaları pek bilinmemektedir. Ya da
unutulması istenmiş ya da ”Kadro Harekatı”nın devamcıları,
anti-demokratik ve faşist uygulamaları cilalıyarak “devrim
çabaları” olarak karşımıza çıkarmışlardır.
Örneğin,
Erdoğan bugün “başkan” olmak istiyor. “Ya başkanlık ya
kaos” diyerek, şimdi burjuva meclisinde kendi yasasını kabul
ettiriyor. Yani, İsmet İnönü’den sonra ikinci “Milli Şef”
olmaya aday. İnönü 1938 yılından 1945 yılına kadar CHP’nin
değişmez genel başkanı olduğu gibi, ülkeninde tek sorumlu
şefiydi. Ülkeyi ise CHP yönetiyordu. Aynı bugün AKP’nin
yönettiği gibi. Milletvekillerinden, valilerden muhtarlara kadar
bütün atamaları ve belirlemeleri CHP teşkilatı yapıyordu.
Faşizm sevicileri, bunları “o günün koşulları”na
bağlıyarak, kitlelerin hoşgörüsüne sunuyorlar.
“Parti
devletle birlikte çalışır. Sınıf farklarını göz ardı eder.
Toplumun manevi varlığının ifadesi olan ulus, Parti içinde
toplanmakta ve Parti ulusla, dolayısıyla devletle bir olmaktadır.
Bunada ek olarak ulus, devlet ve Partinin “önder”in kişiliğinde
somutlaştığı, devletin “Atasıyla bütünleşmiş millet”
demek olduğu noktasına varılmıştır.”
“Atatürk
ilkeleri” adı altında anti-demokratik ve faşist yasalar,
değişmez anayasa maddeleri arasına alınırken, İnönü’de
değişmez “milli şef” olmuştu. Halkımızın, o dönemde
söylediği; “Geldi İsmet Kesildi Kısmet” tekerlemesi,
kendiliğinden ortaya çıkmamıştı. Bir uygulamanın halkın
yaşamına vurulan bir prangaydı.
CHP’nin,
Ahmet Davutoğlu ve Binali Yıldırım’larından biri olan Recep
Peker, İtalya’da aldığı faşizm derslerinden sonra şunları
söylemiştir:
“Liberal
devlet tipinin çekiştirici, çarpıştırıcı ve yurtiçinde ulus
birliğini bozucu ruhunu her gün yeni bir tedbirle ortadan
kaldırarak bunun yerine ulusal devlet tipindeki birlik ve beraberlik
zihniyetinin tatbikatını hayatımıza aşılıyoruz.”
Bugün,
bu söylemi, farklı ve islam soslu bir şekilde Erdoğan ve AKP
söylüyor. Bunun adına da: “İleri demokrasi” diyorlar.
İşçi
sınıfının mesleki ve sınıfsal bütün örgütlenmeleri yasak
olmasına karşın bir de buna; Peker’in İtalyan (1936) gezisinden
dönmesinden sonra, “milli duygulara aykırı propaganda suçu”
adı altında, Türk Ceza Kanununa 141-142 maddelerini eklemişlerdir.
Ve bu maddeleri, 1991 yılına kadar, işçi sınıfının mücadele
örgütlerinin tepesinde demoklesin kılıcı gibi
sallandırmışlardır.
Dün,
“devlet Ata’sı etrafında birleşmiş millet”, iken, AKP
döneminde ise, “Erdoğan bu milletin 300 yılda bir başına gelen
Reis”e dönüşmüştür. Bilinen milliyetçi ve islamcı-faşist
tekrarlar. Aynı burjuvaziye hizmet eden iki farklı siyasetçinin,
iki farklı görüntüleri var ortada.
Burada
bir not düşmek gerekiyor; Elbette M. Kemal ile Erdoğan’ın
islamcılığı aynı değil, M. Kemal daha pozitivist. Erdoğan ise
ülkülerini islam dinine dayandırıyor. Ancak, bu söylem düzeyinde
kalıyor. Yani, kitleleri aldatma amaçlıdır. Erdoğan’ın
kapitalizm koşullarında işi hurafelerle yürütmesinin koşulu
yoktur. O, hurafeleri, siyasal-ideolojik olarak kitleleri uyutma
amaçlı ortalığa salmaktadır.
Her
iki sürecin, faşist devlet yönetimi, tek parti anlayışı,
muhalifleri yok etme biçim ve uygulamaları, demokratik hak ve
özgürlüklerin yasaklanması, işçi sınıfı ve emekçiler
üzerindeki baskı vb. vb. aynıdır. Erdoğan, islamcılığı öne
çıkararak ve bunun uygulamasını yaparak kitleleri oyalarken,
diğeri, Türk milliyetçiliğini daha fazla öne çıkarmıştır.
Ama ikisi de (İnönü’de dahil), tek liderlik olgusunu
putlaştırmışlardır. Burjuva demokrasilerinde görülen görüntü
bunlarda olmamıştır. Erdoğan, iktidarının ilk yıllarında
“demokrasi” oyunları oynamış, iktidara egemen oldukça,
“demokrasi”yi ötelemiştir. Aslında, TC’nin kurulduğu
1923'den 1925 yılına kadar iki yıllda olsa, kısmi bir burjuva
demokrasisine hayat hakkı tanınmıştır.
1925 ile birlikte demokratik haklar bütünüyle ortadan kaldırılıp,
faşist iktidar biçimi öne çıkarıldı.
Kemalizm
döneminde işçilerin hiç bir örgütlenme hakkı yoktu. Türkiye’de
yasal olarak sendikal örgütlenmelere 1947 yılında izin verildi.
Ancak hiçbir hakları yoktu. Toplu sözleşmeli, grevli haklar 1961
Anayasası’nda yer aldı. İşçi sınıfının sendikal
örgütlenmesinin yasakladığı bir rejimi “ilerici” ya da
“demokrat” olarak adlandırmak, burjuvazinin ilk çıkış
felsefesine dahi terstir. İşçi sınıfı örgütlenmelerinin
yasaklandığı yerde burjuva demokrasisini aramak, küçük
burjuvaziye özgü faşizm seviciliğidir.
Laiklik
konusunda ise, kemalistler, gerçek anlamda bir burjuva laikliğini
uygulamadılar. Sistem, hiç bir zaman dini devletin dışında
tutmadı. Sünnileştirmeyi esas aldılar ve diğer mezhep ve dinlere
ise yaşam hakkı tanımadılar. Başta Kürt ulusu olmak üzere,
diğer azınlık uluslarında asimile edilerek Türkleştirme
politikalarını hayata geçirirken, dini de devlet kontrolü altına
alarak sünnileştirme politikası izlediler. Sünni Diyanet
İşleri Başkanlığı, 1924 yılında bu amaçla kurulmuştur.
Erdoğan,
kamunun tümünü ve yaşam biçimini sünnileştiriyor. Yani, İslamı
kamusal yaşamın tüm alanlarında hakim kılmak istiyor ve hızla
yerine de getiriyor. Egemen burjuvazinin önemli kesminin de buna pek
bir itirazı yoktur.
Kürt
ve diğer azınlık ulus politikasında ise devletin 94 yıllık
yoketme ve sindirme politikası hala geçerliliğini koruyor. 94
yıllık TC tarihinde, “Takrir-i Sükun’ların, “Örfi
idare”lerin, “Sıkıyönetim”lerin ve “Olağanüstü
Hal”lerin olmadığı dönem hesaplansa, bir on yılı
bulmayabilir. Burjuvazinin çok övündüğü kapitalist sistemin
gerçek anti-demokratik yüzü.
Bazı
ayrım noktalarını ve farklarını ileri sürerek, sözünü
ettiğimiz tarihler içinde dün-bugün arasında nitel fark
çıkarmak, demokratik olmayan yönetim biçimlerini aklamaktır.
Kendine “sol” diyen bazı kesimlerde bunu yapmaya çalışarak,
iki faşist yönetim biçimi arasında bir tercih yapılmasını
istiyorlar. Faşist rejimler arasında tercih yapılmaz.
Faşizm ile burjuva demokrasisi arasında, eğer bir tercih
yapılacaksa bu burjuva demokrasisi olur.
Çünkü sosyalizm için, işçi sınıfının örgütlenmesinin
burjuva demokrasisi koşullarında faşizme göre daha avantajlıdır.
İşçi
sınıfının haklarının olmadığı yerde, komünistlerin
varlığına ve örgütlenmelerine de izin verilmiyordu. TC tarihi
“Komünist Tevkifatı”ıyla doludur. TC’nin komünist avı
hiçbir zaman bitmemiştir. Her fırsatta komünistleri ezme ve yok
etme politikası izlemiştir. 1991’lara kadar komünist
propagandayı yasaklamış ve ağır cezalar getirmiştir. Daha
sonraları ise “Terörle Mücadele Yasası” adı altında
anti-demokratik ve faşist uygulamalar bugüne kadar devam
ettirilmiştir.
İşte,
TC tarihinin genel ve kabaca görünümü budur. Bu topraklar
üzerinde yaşayan çeşitli milliyetlerden işçi ve emekçilerine,
burjuva sistemini korumak amaçlı, çeşitli gerekçeler ileri
sürülerek reva görülen yaşam biçimi...
Biz
yıkmadan ve sosyalimi kurmadan üzerimizden kalkmayacak çürümüş
bir sistemin enkazı! İşçi sınıfı ve emekçiler açısından
her iki rejmin de savunulacak bir yanı yoktur. Birincisini
kitlelere „iyi“ gösterenler, ikincisine karşı tutarlı
birmücadele veremezler!
Ocak
2017